Яны нахіліліся і зазірнулі. На дне вузкай цясніны ззялі мірыяды чырвоных каменьчыкаў у апошнім святле. Безліч чырвоных каметак у чорным сусвеце…
– Яны ўсе твае? – прашаптаў Сніф.
– Пакуль я тут, мае, – бесклапотна сказаў Снусмумрык. Усё, што я бачу і чаму радуюся, – маё. Увесь свет, калі заўгодна.

.................................
– Гранаты… – рыдаў Сніф. – Я ніводнага не забраў!
Снусмумрык прысеў з ім побач і зычліва сказаў:
– Ведаю. Заўсёды цяжка, калі хочаш мець уласныя рэчы, насіць іх з сабой, валодаць імі. Я на іх проста гляджу, а калі пакідаю іх, то яны застаюцца ў маёй галаве, і я магу займацца нашмат весялейшымі справамі, чым цягаць сакваяжы.

Тувэ Янсан. Камета над далінай мумітроляў

А вы ведалі, вы маглі сабе ўявіць, што "Спартак" робіць цукеркі "Вішня ў шакаладзе" З КОСТАЧКАМІ?
Я проста жыву з гэтым другі дзень і калі не напішу, то не адпусьціць.

Такі цягучы і ціхі дзень, і нічога ў галаве не затрымліваецца.
Мне б трошку сонца, абкарнаць валасы – і была б поўная гармонія. Упершыню хочацца замовіць праз жж сонца.

Невядома, што насамрэч у цябе ёсьць. Таму трэба спакайней, ці што.
І здаецца, ніводзін чалавек не сыходзіць назаўжды, бо хоць раз ды згадаеш з удзячнасьцю.

У маёй меланхалічна-дэпрэсіўнай стужцы гэтая пранізлівая песня або ўпішацца ў кантэкст, або яго разбавіць.
А я слухаю і думаю, як гэта я яшчэ не плачу над вожыкамі. (Вожыкі не адсюль. Тут і так хапае цудоўнага.)

На хвалі размоў пра вясну з аднаго боку і пра тое, што "тэмпература паранармальна паніжаецца", – з другога, трэба пасьпець запосьціць расчудзесны вясновы верш.

Віктар Жыбуль
***
Сакавітае сакавіцкае сонца 
сакатала ды скокала
скокала ды сакатала 
крамяністыя косы купала 
ў вадзе талай-талай 
небасхіл на сабе катала 
над вадой талай-талай 
Навакольле было спавітае 
салодкімі промнямі самавітымі 
смарагдавай сакрамэнтальнасьці
Сакавітае сакавіцкае 
ўсіх паіла стракатымі сокамі

Я лёгка паддаюся ўплывам. Менавіта таму хутка я вытру пыл з тэлевізара і пачну глядзець Animal planet. А пакуль я не пасьпела гэтага зрабіць, расчудзесная Лена М. расказвае нам пра беларускіх мішак. Мы, трэба прызнаць, не настолькі расчудзесныя: гаротны лёс мішак заслугоўвае нашмат большага спачуваньня.
Затое цяпер я ведаю, што гэтай хворай зімою хачу быць мішкам. Я апранаю чорнае паліто (хоць людзі выдумляюць, што ўзімку ўсе носяць чорнае, а хочацца яркіх фарбаў. Але хай сьпярша знойдуць яркага мішку), захутваюся ў шалік і адчуваю, што вось я ўжо падобная і хутка нават буду хадзіць перавальваючыся.
Беларускі мішка бяссьнежнай зімою мусіць быць пільным і ўважлівым, каб знайсьці сабе вітамінны запас. І я таксама хачу быць як мішка: берагчы ўнутры цяпло, быць уважлівай, мужнай і трывушчай і ня скардзіцца, што хачу спаць. Мішкі вунь наогул заснуць ня могуць, а трымаюцца.

Я хачу сказаць, што ёсьць блаславёныя месцы і блаславёныя людзі. І за гэта, безумоўна, удзячная.

Висим над бездной, а говорим о гусе и о сахаре. За это все и держимся, вися над бездной.

 ***

Про меня кто-то сказал, что я писатель и у меня есть в литературе заслуги.

- С 25-го Октября это не считается, - ответил комиссар. И потребовал мой портфель. Протестуя, добился я, что портфель решили оставить при мне, но приложить тут же печать к нему. За отсутствием сургуча накапали на портфель стеарина, приговаривая:

- Извиняюсь, товарищ!

Рассердила меня бесполезная порча портфеля.

- Вам, - говорю, - я – не товарищ, вы рабы, насильники и хоть вы убейте меня, а всё-таки вам я буду господин.

Они на это сказали:

- Так мы и знали, что вы настоящий буржуй!

И отобрали у меня портфель со всеми стихами и рассказами.

( яшчэ )
М. М. Пришвин. 1918 год. Дневник // Литературная учёба. Книга третья. 1991.
Там пачатак, а працяг у чацьвёртай кнізе.

Пазьней я павыпісваю шмат, а пакуль вось гэтае:

"Страшно прислушаться к себе..."

М. М. Пришвин. Дневник. 1918 год.

І хочацца, каб цяпло разьлівалася па сьвеце.

Олег Чухно
У меня в кармане осень, 
Как в лесу легко и пусто.
У меня в кармане просинь, 
Листик с мордочкою грустной. 
Я принёс его из леса.
Был он мокрым и шершавым. 
В нём тревожно и болезно 
Что-то тёплое дышало.

дзялюся яшчэ і зьдзяцінелай спасылачкай.
http://www.pica-pic.com/#/nu_pogodi/

Дзеля гэтага варта было чытаць "Гарадскія сны" А. Станюты:

– А когда месяц молодой и тонкий, ещё растёт, надо звенеть деньгами в кармане и целоваться, тогда будешь богатым и любимым. Так я запомнила от мамы, твоей бабушки.

Ну вось, я вас усяму навучыла :)

Зямля пад белымі вершамі.

Кажаш адно - чуюць іншае. А што тут наракаць: хочаш, каб чулі праўду, - гавары выразна.
І калі рэха прымушае цябе крывіцца, то маўчы-маўчы.
Мець план, мець жаданьне, мець сілы, ня мець лішняга - пакуль гэта мэта.

Звычайна шмат дзяцей у грамадскім транспарце - гэта вынас мозгу. Сёньня быў нейкі такі радасны, міла-наіўны кагал і іх выхавацелька, таксама мілая дзяўчына, якую яны звалі цёця. А насамрэч яна, канечне, была чараўніца.
Я наглядзелася на гэтае шчасьце і падумала, што добра насіць доўгія валасы і быць феяй. Добра рабіць нешта асэнсаванае.

Пра змест паняцьця ня маю, але сам факт існаваньня!

Абноўлена. Змест, як выявілася, цудоўны. Пачытаць кавалачак па-беларуску можна тут.

Замест "школа эстрадного искусства" чытаю "школа астрального искусства", "где можно купить праздник?" замест "где можно купить подрамник?" і "Цэнзар будзе жыць" замест "Цэзар..."

Таксоўкі ратуюць, калі тапаграфічны крэтынізм зашкальвае.
Праца - гэта толькі частка жыцьця. А выходныя (ад вечара пятніцы) такія цёплыя, што пасьля кожнага слова трэба шмат-шмат смайлікаў.
Людзі выкарыстоўваюць жж для абсалютнай шчырасьці, і гэта мяне зьдзіўляе і захапляе, бо людзі сьветлыя.
Я не ўмею пісаць пра харошае, яно ўмяшчаецца ў вельмі малую колькасьць слоў.